Home

Van je familie moet je het (maar) hebben

In de auto, op de Afsluitdijk met mijn broer achter het stuur, viel er even een pauze in het overigens opgewekte gesprek dat de heren voorin voerden. “Ieder jaar, vertelde hij aan mijn man, passeer ik Barcelona en steeds denk ik: Daar wil ik nog eens gaan kijken, maar er komt nooit wat van.

Frida Wassink-Stevenson
 

‘Ik voel mijn enthousiasme groeien’

En laat ik nu van de week lezen dat ACSI een drieweekse reis naar Barcelona in de aanbieding heeft. Het mag dan wat kosten, maar je krijgt waar voor je geld!” In sprakeloze verbazing luisteren we naar zijn relaas over gezamenlijke lunches, bustochten van een hele dag, geweldige campings, veel cultuur, landschappelijk schoon en vrij te besteden dagen in een heerlijk klimaat. Ik voel mijn enthousiasme groeien en als zijn definitieve vraag dat nu eens gezamenlijk aan te pakken klinkt, ben ik al van de partij. “Ik stippel de reis wel uit tot Romieu op de hoogte van Toulouse en dan rijden we daar met elkaar naar toe”, besluit hij zijn initiatief. We knikken instemmend en drie maanden later ontmoeten we onze mede caravan- en camperreizigers op het terras van de camping in Zuid-Franse Romieu.

Het heterogene gezelschap versmelt

De eerste ontmoeting met een aantal nog onbekende reisgenoten vormt een psychologisch belangrijk moment. Een heterogeen gezelschap van 40 personen moet een homogene groep worden. Voor captain Mari, die wel voor hetere vuren gestaan zal hebben, blijkt dit integratieprobleem geen opgave. Op zijn voorstel stellen we ons voor met onze voornamen, schrijven die tevens op een a-viertje, en plaatsen dat achter één van de caravanramen. Het werkt goed en binnen een week komen de tongen gemakkelijk los tijdens gezamenlijke maaltijden, briefings voor de ritten naar volgende campings of in praatgroepen. Spontaan worden stoelen zelfs op de campingstraatjes gezet. Het heterogene gezelschap versmelt zonder overkoken tot een hechte groep waarin solidariteit snel hoog in het vaandel groeit.

De smaak van het schone Catalonië 

Na Romieu klauteren de caravans en campers dwars door de prachtige Pyreneeën naar la Bordeta waar de volgende dag per auto en te voet een nieuwe wereld op ongekende hoogte verkend wordt. Daar moet je de smaak van het schone Catalonië wel te pakken krijgen. De opzet van de reis, gericht op zowel natuur als cultuur, schiet haar doel niet voorbij en doet ons deelnemers van beide intens de schoonheid beleven. Tarragona, Barcelona en Girona vormen de steden waarin de cultuur domineert, terwijl daar tussendoor vanuit de bus ook het landschap van alle kanten bewondering kan oogsten. Wie meer wilde zien kon daaraan op de vrij te besteden dagen zelf invulling geven.

Ongedwongen sfeer en de gastvrijheid 

Het prachtige evenwicht tussen excursies met de bus naar bijzondere plaatsen als de oude kloosters Poblet en Montserrat, een albastfabriek en een wijnkelder in Codorniu boden onvergetelijke momenten, evenals een bezoek aan het Dalimuseum in Figueres.  Ik had het gevoel dat je als toerist in de ongedwongen sfeer en de gastvrijheid die boven alle twijfel verheven was me deden vergeten dat ik in Nederland thuishoorde.

Twee keer werden wij landrotten uitgenodigd het land te verwisselen voor het water van de Middellandse Zee en het meer van Banyolet. De laatste tocht had veel van spelevaren. Zo niet de eerste, waarbij de zware rollers voor sommigen te hoog gingen en angstige harten sneller deden kloppen. Lopen over het dek werd een zware opgave, omdat de zeebenen bij velen nog niet tot ontwikkeling waren gekomen. De golven langs de rotspartijen midden in zee lieten met vreugde en trots hun witgetande pruikjes zien alsof ze zich voor ons op hun best wilden presenteren. Gerry en Uldrik, die een deel van hun leven op de binnenvaart sleten, hadden er geen enkel probleem mee. Als wuivende rietstengels verplaatsten ze zich tot onze verbazing al fotograferend over het dek, terwijl Johan gewend aan de stevige Drentse zandbodem, uit zijn benarde situatie bij de railing “gered” moest worden. Het laatste deel van de trip mocht hij op zijn stoel uitzakken.

Gaudi: een halve gare of een genie?

“Wel eens van Gaudi gehoord”, vroeg mijn broer een paar dagen voordat we een excursie naar Barcelona zouden maken. “Ja”, zei ik en terugdenkend beleefde ik weer hoe ik ook toen met interesse had genoten van de uitleg die bij verschillende bezienswaardigheden gegeven werd. Ik droeg de indrukken van het Güellpark en de Sacrada Familia naast die van andere mooie parken en gebouwen nog op mijn netvlies mee. Nu zou het voor mij het feest van de herkenning worden. En dat werd het. De organische bouwstijl van de onovertroffen kunstenaar-architect  Antonio Gaudi doet na meer dan 100 jaar de bezoeker nog steeds twijfelen aan zijn eigen waarnemingen. Dat is trouwens niet zo’n wonder als je weet dat de directeur van de Escola Superior d’Arquitectura bij zijn slagen in 1878 zei, dat hij eigenlijk niet wist of hij een halve gare of een genie het diploma van de universiteit overhandigde. Het in 1852 geboren genie ging in zijn latere leven sjofel gekleed en werd, toen in 1926 een tram hem tijdens een wandeling aanreed, veel te laat naar het ziekenhuis gebracht. Taxichauffeurs weigerden deze “landloper” naar het hospitaal te vervoeren. Drie dagen later overleed hij.

De sfeer van een grote familie

Het is jammer dat de toegestane ruimte niet toestaat met meer woorden ons enthousiasme tot uitdrukking te brengen. We kijken terug op een zeer geslaagde reis met wildvreemde mensen die al snel de sfeer van een grote familie opriepen en die dat zelfs nog op de reünie met elkaar beleefden. Een geweldige reis met een uitstekende leiding van Mari en zijn vrouw Nel.

Frida Wassink-Stevenson

Barcelona zien en dan..........?

Ook in 2008 zullen de deelnemers aan de Catalunya-Barcelona reis kunnen genieten van een fantastische kampeerreis met bezoeken aan Barcelona als hoogtepunt.  Al meer dan 10 jaar trekken we met gemiddeld 40 personen, 2x per jaar, door het noordoostelijke deel van Spanje, Catalunya genoemd.

Vele jaren heeft het reisleidersechtpaar Trudie en Martien Giezeman met veel plezier door Catalonië getrokken. In 2008 zullen zij door bijzondere omstandigheden de reis aan anderen overlaten.

Trudie en Martien Giezeman

Voor de Catalunya-Barcelona reis verzamelen we ons op een camping in het zuiden van Frankrijk.

Op deze camping, “Le Camp de Florence”, in La Romieu maken we kennis met het reisleidersechtpaar, dat vooraf door de coördinerende reisleider van alle informatie is voorzien en gedurende de reis uw gids zal zijn. Ook worden we gastvrij onthaald door de familie Mijnsbergen, de eigenaar van deze camping.

 

Dwars door de Pyreneeën naar Spanje

Van hieruit trekken we richting Spanje, dwars door de Pyreneeën. Schrik niet, want de passage door de bergen kent geen problemen, wel prachtige vergezichten, pitoreske plaatsjes en veel meer. Na een kort verblijf op een camping in de bergen gaan we op zoek naar de Middellandse  Zee.

Eenmaal aangekomen op de camping in Salou merken we de voordelen van een door ACSI georganiseerde reis. De routes zijn beschreven, het programma is bekend, het vervoer is geregeld en voor lunch of diner hoeft men vaak alleen maar aan tafel aan te schuiven. Je komt op bekende, maar ook op onbekende plaatsen zoals Tarragona, Montblanc, Poblet,  Barcelona, Montserrat, Girona, Figueras en veel meer. Tussen de bedrijven door voldoende gelegenheid om er zelf op uit te trekken of om te genieten van zon, zee en strand.

De 22 dagen durende kampeerreis kent maar weinig verplaatsingen. Op maar liefst 3 campings verblijven we zelfs 6 dagen. Natuurlijk bevat de reis veel cultuur, maar ook natuur en andere, meer alledaagse zaken komen aan bod zoals een bezoek aan een fabriek waar artikelen van albast geproduceerd worden.

Hoogtepunt van de reis: Barcelona 

De hoogtepunten van deze reis zijn natuurlijk de bezoeken aan Barcelona. Vooral de avondtoer door de  duistere stad, met de feeërieke verlichting van de meeste bijzondere gebouwen en in het bijzonder van de fonteinen met het prachtige waterorgel, wordt door onze gasten als een ware belevenis ervaren. 

De Catalanen maken gebruik van een eigen taal, het Catalaans, waar zij erg trots op zijn. Dit neemt niet weg, dat zij personen die deze taal niet machtig zijn, met alle respect, in vloeiend Spaans te woord zullen staan.

Trudie en Martien Giezeman