Home

Er valt veel te ontdekken tijdens de Polen-Oekraïne reis  

Het reisleiderechtpaar Peter en Marianne Jacobs vertrok op 8 mei 2007 voor de tweede keer met een groep deelnemers naar Polen en Oekraïne. De twaalf echtparen, waaronder ook hun assistentenechtpaar, begonnen hun 33-daagse reis in Potsdam en eindigden op 9 juni in Dresden.

Natuurlijk, toen onze deelnemers thuis zeiden waar ze naar toe gingen, kregen ze allerlei negatieve reacties. "Durven jullie dat wel? Ze stelen daar alles wat los en vast zit. Ze houden je aan, gooien een kinderfietsje voor je auto en dan zeggen ze dat jij hun kindje hebt aangereden.... En wat denk je van de wegen daar? Slecht, slecht, slechter, allemaal gaten, slechter kan haast niet". Als je dit soort verhalen dan ook nog gelooft.... dan ga je zeker niet. Maar wij gingen wel.

Op de verzamelcamping in Potsdam verliep de kennismakingsronde vrij vlot. Wij hadden zelfs nog wat tijd om ook even Berlijn te bezoeken. Na het welkomstwoordje genoten we ’s avonds van een prima welkomstdiner. En toen begon onze reis.

Op onze eerste dag reden we naar Poznan, een prachtige stad in Polen, ongeveer 160 km over de grens. Na bezoeken aan Poznan en Warschau, ging de reis via een mooie route grotendeel langs de rivier de Wisla, richting de Oekraïense grens. Onze camping, een leuke camping die veel weg had van een openlucht museum, lag in Przeworsk, 60 km van de grens verwijderd. We hadden daar nog één rustdag voordat het grote avontuur kon beginnen.

Het avontuur is begonnen

En toen gingen we de grens over. Nou gingen, het duurde alles bij elkaar wel ruim een uur voordat we door konden rijden. Papiertjes invullen, stempeltjes in onze paspoorten, en bij iedere controlepost, het waren er drie, moest men toch weer in de caravan kijken. Een enkele caravan werd ook nog door een ‘hasjhond’ bezocht.

We moesten wennen aan de vreemde manier waarop plaatsnamen werden geschreven, niet iedereen kent het cyrillisch schrift. Gelukkig worden de plaatsnamen tegenwoordig in twee talen geschreven. In 2012 wordt het Europees Kampioenschap voetbal in Polen en in Oekraïne gehouden en daarom is men nu hard bezig de infrastructuur aan te passen. Er komen nieuwe wegen, met rotonde’s en ook nieuwe plaatsnaamborden.

In Lviv stonden we niet op een camping, wel op een parkeerplaats bij een motel. Een grote parkeerplaats met een eigen toiletgebouwtje met alleen koud stromend water. Het water stroomde 24 uur per dag, alle spoelbakken van de toiletpotten waren defect. We hadden gelukkig daar ook de beschikking over twee kamers, zodat men zich toch kon douchen.

Lviv, (of is het Lvov of Lwow of Lemberg of Leopolis) is een schitterende stad van meer dan 750 jaar oud. De stad is een zeer belangrijk politiek, cultuur en economisch centrum voor Oekraïne en Centraal-Europa. Sinds 1999 staat de stad op de lijst van Werelderfgoederen van UNESCO.

Daarna gingen we richting Kiev. Dit deden we in twee etappes. Eerst naar Rivne, ook weer op de parkeerplaats van een motel. Tijdens deze etappe bezochten we ook nog een kasteeltje in het plaatsje Oles’ko. Toen we onze weg voortzetten, kregen we te maken met een omleiding. Via een vreselijk weggetje konden we onze weg vervolgen.

Net als menig andere deelnemers, moesten ook wijzelf stoppen van de politie. Wij hadden geen duidelijk NL plaatje achter op onze caravan zitten, het was achter de ruit verdwenen. Wij wezen naar de nummerplaat en lieten zien dat wij een NL sticker hadden, die wij opnieuw achter de ruit konden bevestigen. Dat was dan wel goed, maar oom agent zei doodleuk dat hij benzine nodig had en of wij hem 100 grivna (ongeveer 16 euro) wilden betalen. "Nou", zeiden wij, "wij hebben ook benzine nodig, wij geven je er 50." Hij was ermee tevreden.

In Kiev stonden we op een echte camping, goed sanitair, alles in orde. Behalve dan het Oekraïense welkomstdiner, dat was gewoon slecht. Wij naar het kantoor gebeld, het een en ander uitgelegd en gelijk om een extra budget gevraagd voor het geval dat wij extra maaltijden zouden moeten bestellen. Gelukkig was dat extra budget niet nodig.

Kiev is een prachtige stad. Je raakt daar niet uitgekeken. De stad is meer dan 15 eeuwen oud en volgens de kronieken van Nestor is de stichting hiervan omgeven door legendes. In het wapen van de stad vinden we een afbeelding van de apostel Andreas. Volgens Andreas zou de stad uitgroeien tot een zeer voortvarende stad. De stad dankt haar naam aan een van de oprichters ‘Kyi’ geheten.

Met de trein naar de Krim

Op de dag dat we met de trein naar de Krim gingen, moesten we eerst onze auto’s en onze caravans naar de extra bewaakte parkeerplaats brengen. De camper en twee caravans mochten op het kampeergedeelte blijven staan, gekoppeld aan de stroompaal. Alles wat koel moest blijven werd over deze drie voertuigen verdeeld.

Voordat we naar het station gingen bezochten we eerst nog het ‘Holen klooster’ Pechersk Lavra. Boven de grond prachtige kerken en onder de grond een gangenstelsel wat nog door monniken werd bewoond. Na dit bezoek gingen we lekker lunchen (inderdaad, na dat eerste slechte diner hebben we alleen nog maar prima maaltijden gehad) en toen naar het station.

We hadden per echtpaar de beschikking over een 4-persoonscoupé in een trein uit de jaren ‘50. Alles even oud, maar alles werkte. Er zat zelfs een airco in de trein. Hij vertrok op tijd en kwam zestien uur later, keurig op tijd aan in Simferopol, de hoofdstad van de Krim. We logeerden in Yalta in een enorm groot hotel gebouwd in de jaren ‘50. Er was van alles in dat hotel: winkeltjes, restaurantjes, een bar, een zwembad en zelfs een variété theater.

Op de Krim hadden we een zeer druk programma. De havenstad Sebastopol met het ‘Panorama’, het Livadia paleis (bekend van de Yalta conferentie na de Tweede Wereldoorlog) het in tudorstijl opgetrokken Vorontsov’s paleis, het prachtige buitenverblijf van tsaar Alexander III, en boven op de berg Ai-Petri hebben we de Krim Tataren bezocht. En, natuurlijk, we hebben ook gezwommen in de Zwarte Zee.

En dan weer met de trein terug naar Kiev. Ook deze trein kwam weer keurig op tijd aan. (De NS kan hier nog iets van leren.) Op de camping vonden we alles zoals we het hadden achtergelaten: keurig opgesteld op de parkeerplaats. De camping was leeg. Hij was helemaal voor ons. De lunch die we daar kregen, was redelijk te noemen. De volgende dag gingen we nog eenmaal de stad in. Daarna begonnen we aan onze tocht terug richting Polen. Via dezelfde weg, langs dezelfde motels, langs dezelfde omleiding als bij de heenweg maar met dit verschil: het weggetje van deze omleiding was nu totaal stuk gereden. En langs dezelfde grens.

In recordtijd de grens over

In 2006 stonden wij vier uur in de rij voordat we deze grens over mochten, nu kwamen we daar aan in colonne. Het was nu enorm druk aan de grens. Wij mochten doorrijden naar een speciale terminal waar onze papieren werden gecontroleerd, waar onze paspoorten weer werden voorzien van de nodige stempels en waar onze caravans weer bij iedere controlepost werden bekeken. Maar toch waren we in een recordtijd van anderhalf uur de grens gepasseerd.

Tijdens onze terugreis werd ook niemand meer lastig gevallen door de politie, wel sloeg het weer een beetje om. Van boven de 30° C naar een graad of 20. En ook weer regen. Kraków was onze eerste rustplaats in Polen. Het was ooit de hoofdstad en herbergt de grootste kunstverzameling van Polen. Het is na Warschau en Lódz de derde stad van Polen. Op onze vrije dag kon men van hieruit een bezoekje gaan brengen aan Auschwitz het Duitse nazi vernietigings- en concentratiekamp.

Op de camping hebben we een feestje gebouwd. We hebben er, na een gezamenlijke barbecue, onze verjaardagen gevierd. Gezellig onder een grote ‘parasol’ met z’n allen rond een kampvuur terwijl het lekker regende.

Na onze vrije dag hebben we de zoutmijn van Wielicka bezocht. Onze volgende halte was de camping in Czestochowa, het Lourdes van Polen. In deze grote industriestad met metaal- textiel- chemische- en voedingsmiddelenfabrieken ligt het Pauliner klooster op de Jasna Góra (lichte berg). Veel pelgrims komen naar dit klooster om de ‘Zwarte Madonna’ te vereren. Volgens een overlevering zou dit icoon door de apostel Lucas geschilderd zijn op een stuk hout afkomstig uit het huis van Maria en Jozef.

De laatste stad die we in Polen bezochten, was Wroclaw. De laatste etappe van onze reis bracht ons naar een camping in de omgeving van Dresden. Hier hadden we ons afscheidsdiner, onze laatste avond van gezellig samen zijn. Onze reis liep hier ten einde. Tijdens deze avond werden we allemaal nog even herinnerd aan de belevenissen van onze reis.

Een mooie reis, weliswaar met minder mooie wegen, maar een reis met een minimum aan problemen, wat is nu één lekke band op al deze kilometers. Geen zieken, en geen ongelukken. Wel hebben we het Oekraïense politieapparaat wat gesponsord. De misère viel dus eigenlijk wel mee.

We hebben een reis gemaakt waarbij heel veel moois te ontdekken viel met veel excursies en veel uitstapjes. Wel vermoeiend, maar toch een reis waar de deelnemers nog lang en met veel plezier, aan terug zullen denken.....

Peter en Marianne Jacobs