Home

De eerste Wien-Wein-reis

Jubelende woorden in het magazine 2007 en prachtige, sfeervolle foto’s troffen ons oog toen we onze wensen voor een reis in 2007 moesten invullen. Maar meer nog trok ons het vooruitzicht toch weer iets met wijn te kunnen doen. Wijn, het onderwerp van de reis die we al drie keer naar de Beaujolais en Bourgogne hadden gedaan. Dus wij schreven in voor het najaar. Logisch toch.

Sonja en Jos Stassen

Goede wijn is iets om lyrisch van te worden  

Een wijnreis onderneem je in het najaar, niet in mei, als de druivenstruiken net beginnen te bloeien en de druifjes slechts zo groot zijn als een speldenknop. Nee, een wijnreis doe je als de druiven in dikke, vlezige, geurige, zoet smakende, dieprode, zwarte of gouden trossen aan de struik hangen.

Zo’n reis krijgt pas handen en voeten als je op de warme grond de afgevallen overbodige trossen ziet liggen en ruikt hoe ze langzaam vergaan tot meststof voor de groei van volgend jaar. Een wijnreis wordt pas wijnreis als je in de straat van de wijnboer de zware geuren ruikt van het gistende product, als je hoort hoe het in de tanks pruttelt en sputtert, als je de nerveuze bedrijvigheid van de boer en zijn volk waarneemt.

(Als ik nu teruglees wat ik geschreven heb, denk ik dat ik te lyrisch ben geworden. Maar wat geeft dat? Goede wijn is iets om lyrisch over te worden. En las ik niet in een wijnmuseum de spreuk van de Griekse wijsgeer Plutarchus: “Het leven is veel te kort om slechte wijn te drinken”?)





We hebben ervan genoten. Meer dan de helft van onze gasten kenden we van voorgaande wijn-kampeerreis. Wij waren als liefhebber dus tussen de liefhebbers, een werkelijk smakelijk vooruitzicht.

Een knusperiges Knackwurstaroma 

Nu kun je een vergelijking tussen La Bourgogne en Nieder-Österreich wel vergeten. Waar de Franse toon eerder zoetgevooisd, bloemrijk, romantisch en soms zelfs heilig te noemen is – denk aan St. Amour, Nuits St.Georges, St. Véran – moet je het in het Oostenrijkse hebben over een Blauer Portugieser, een Blaufränkische, ‘n Zweigelt of een Grüner Veltliner. Bij de ene ga je naar een Château, bij de ander naar een Weingut, bij de ene naar een établissement, bij de ander naar een Wirtschaft, Stube of Kneipe.

Het Franse proeven gaat gepaard met termen als corsé, charpenté of bouquet, hier hoor je iets in de trant van knusperiges Knackwurstaroma. En dan de sluitingen van al die mooie Oostenrijkse flessen: glazen Stöpsels en blikken schroefdoppen. Kurkentrekkers zijn niet meer nodig. Draai de schroefdop open, en de wijn komt eruit! Toch moet ik eerlijk zijn. Geen enkele schroefdopfles bleek een muffe kurksmaak te hebben. Trouwens, zelfs de grote wijnkenners  en wijnschrijvers jubelen tegenwoordig over de schroefdop, de glazen stop en de kunstkurk.

Er is nog een verschil met Frankrijk. Dáár gingen we ’s morgens op een redelijke tijd (rond half tien) naar een château om wijn te proeven met iets hartigs erbij. Hier zaten we rond die tijd aan een koffieproeverij en hoorden we: “Doe mij maar een Grosser Brauner. Neen, ik wil een Verlängerter mit Schlagsahne und Torte”.

Dus: vergelijken is af te raden.

Een Grüner Veltliner om de tongen los te maken 

Oostenrijk heeft in 1985 een enorme crisis doorgemaakt door de antivrieskwestie. De Oostenrijkse wijnwetgeving is thans de strengste ter wereld, de Oostenrijkse wijnboeren maken nu een voortreffelijk product.

Bij het welkomstwoordje startten we met een klein proeverijtje van Oostenrijkse wijnen. Een stevige, heerlijk droge Grüner Veltliner, bedoeld om de tongen los te maken, en daarna een mooie dieprode Zweigelt (of, zoals een van onze gasten hem noemde: zwijggeld), om die weer enigszins stil te leggen, anders kun je natuurlijk geen welkomstpraatje houden.

Wijnmuseum het Loisium  

Wij bezochten het Loisium in Langenlois, een museum, opgezet door een paar wijnboeren met hulp van enkele buitenlandse investeerders, waar je als het ware de wijnbereiding aan den lijve kunt ondergaan. In de liften word je, zeker als je met een grote groep bent, net als druiven geperst. Dan kom je in een ruimte waar het lijkt alsof het sap uit je loopt. Een heerlijk museum, alleen, als je na al die uitleg en lange ondergrondse wandeling en bezichtigingen dorst hebt gekregen, kom je er bekaaid vanaf, want dan kan er opeens slechts 1 (één) klein glaasje van af.

Dus zijn we daarna meteen naar een Heurigen gegaan. Dat is een wijnboer, die het recht heeft zijn wijn van het laatste jaar (Heuer) op zijn erf te verkopen. Meestal kun je bij een Heurigen ook eten. Een heel goede stevige boerenkost, die je lijf zwaar, maar het drinken licht maakt. Een waarlijk ideale combinatie, zeker als je zo slim bent geweest je weegschaal niet in de caravan mee te nemen.

Barokjuweeltjes en smaakvolle wijnen 

Die eerste dagen deden we veel aan cultuur. De Stift van Melk, Dürnstein, kastelen in Rosenburg en Eisenstadt, de Rathauskapelle in Retz, allemaal barokjuweeltjes, die hun gelijke nergens vinden. Ook werden we getroffen door het woonhuis van Joseph Haydn en door vluchtende roofvogels. Maar we deden, zeker de eerste negen dagen, ook aan het verder uitbouwen van onze kennis en het bevredigen van onze weetgierigheid over wijn.

In Dürnstein, in een heel mooie, smaakvol ingerichte kelder ontvingen we uitleg over de wijnen van de Wachau en Nieder-Österreich. Prima uitleg. En we mochten daarvan ook proeven, waarbij de verschillen tussen de ene en de andere Grüner Veltliner (let op: de klemtoon ligt op li !) verklaard werd. Na lang slurpen van en kauwen op de wijn kwam dat er ook uit (tenminste, zo dachten wij allemaal). Ook later, na de excursie naar Eisenstadt, werd er veel geproefd. Ook al weer in zo’n mooie, smaakvolle kelder, met uitleg over de smaakvolle wijnen

Wenen, een heerlijke stad 

Het eerste deel van de titel van deze reis, Wenen, behoeft nauwelijks beschrijving. Wenen is een stad die historie heeft, waar je nu nog de keizerlijke aanwezigheid proeft, waar je op elke straathoek weer een nieuw overweldigend gevoel krijgt, waar koffiehuizen een geheel eigen cultuur hebben weten te ontwikkelen. Een heerlijke stad. Alleen, je moet er niet zijn in de regen (zoals wij bij al onze Wenen-excursies hadden).

Ook moet je Wenen niet willen bezichtigen als toevallig de Paus op bezoek is. Het leek wel of hij als deelnemer bij ons in de reis was, zo vaak hoorden we zijn naam. En wij stonden met onze groep langs de route die hij vanuit de Stefansdom nam, alleen, we zagen hem niet door de honderden paraplus voor ons. Wel kregen we broodjes en water van de organisatie. Wij hoopten nog stiekempjes dat hij dat water in  …

Regen kon de pret niet drukken 

Het staat hiervoor al, we hadden veel regen. Excursies moesten soms onder hevige buien uitgevoerd worden. Paraplus moesten open. Van buiten hebben we het niet droog gehouden. Gelukkig vonden we hier of daar in een Stube onderdak, waar we het evenwicht konden herstellen door snel iets in te nemen.We kunnen terugzien op een prima reis. Prima maaltijden, goede excursies, veel cultuur, uitstekende gidsen en chauffeurs. 

Kortom: Wien-Wein een aanrader.

Sonja en Jos Stassen